كوب

January 04, 2005

2012-02-16T07:57:00.003+03:30

تمام کتابخانه ی بابا، تمام آن کتابخانه شده است بیش از سی کارتن دربسته در گوشه کنار طبقه ی دوم و در راه پله، تا بیایند ببرندشان گویا برای کتابخانه ای در ورامین

قفسه های خالی را امشب دیدم. مثل این بود که در خانه ای که سی سال است زندگی می کنیم، اتاق تازه ای کشف کنیم. اما به هیچ وجه شعف کشف یک اتاق تازه را ندارد. قفسه های خالی و خاک گرفته
احساس می کنم بستن آخرین کارتن، نقطه ی پایان یک دوره است. نقطه ی پایان یک دوره برای بابا، من، مازیار و شاید همه ی آن ها که سال ها به آن خانه آمدند و رفتند و کتاب های آن کتابخانه را کاویدند و امانت گرفتند و خواندند

2012-02-03T10:15:00.002+03:30

بخش‌هایی از «منظومه‌ی ناتمام آصفخان»

کاش

کلاغی بودم

بگردم دور گنبد خاگی

و ملک‌شاه که خاگینه‌اش خایه‌ی من است

در میدان عتیق خواب می‌دید

گهی لپ‌لپ خورَد در این درگه که گه‌گه کَه کُه وُ کُه کَه شود نا

گه گُه خورَد خیال بپزد که کاش در باغ نقش‌جهان خانه‌ای داشت

کاش یک دکان فقط یک دکان از دکاکین بازار قیصریه را داشت اگر داشت دیگر از خدا و نظام و تاج‌ هیچ نمی‌خواست.

کاش

کلاغی بودم

بال‌زنان از شیشه‌های عینکِ عطّاش عبدالملک عطاش احمدبن عبدالملک عطاش

می‌گذشتم از شاه‌دژ

و سلیمان سینه‌کش قلعه‌بزی و دره انجیری را تا پارک کوهستانی صفه و زاینده‌رود بی‌وقفه می‌دوید

به آصف سلام وُ هان

و آصف‌خان آصفخان

سینه‌ صاف کرد وُ

دست نقاب چشم کرد وُ

نگاه

کرد

نگاه

کرد

و زاینده‌رود

که به‌واسطه‌ی برداشت بی‌رویه‌ی آب و توسعه‌ی ناپایدار

نه پای رفتن داشت

نه پای ماندن

نه پای پس‌کشیدن

به‌جان آصف آصفخان

قسم می‌خورد که اگر ران سلیمان نبود درمیان، هان بی‌هان

- سلیمان! نگو هان!

سلیمان! نگو هان!

آخر کدام هان؟ مگر خون این دشت از خون دیگران قرمزتر است؟

آصف! هان

آصف‌خان! هان

و زاینده‌رود زنده شد

- حالا چه‌کنم من که باید حالاحالاها جاری باشم؟ حالا چه کنم؟ حالا چه کنم؟ هان؟

و زاینده‌رود سرخ

سرخ از دوات خطاط‌ها وُ

شاعرها وُ

نقاش‌ها وُ

زخم‌ها

جاری شد از ناژوان تا قرن چندهزار صفر متمادی

تا قرن چندهزار صفر آزگار.

2012-01-27T10:06:00.002+03:30

آن‌چه امین معلوف در کتاب "سمرقند" درباره‌ی حسن صباح و ترورهای اسماعیلیان می‌نویسد، با بن‌لادن، القاعده و ترورهای انتحاری‌ شباهت غریبی دارد. جالب این است که "سمرقند" را امین معلوف در دهه‌ی 80 میلادی نوشته است:

"چنانکه می‌دانیم شخصیت‌های بلندپایه در پیرامون خود نگهبانانی با قیافه‌های وحشتناک می‌گمارند که هر مهاجم احتمالی را به فکر مرگ حتمی می‌اندازند و منصرف می‌سازند. اما اگر مهاجم از مرگ نترسد تکلیف چیست؟ اگر اعتقاد داشته‌باشد که به محض شهادت مستقیما به بهشت می‌رود چه باید کرد؟ اگر دائماً کلمات داعی کبیر در گوشش طنین بیفکند که «شما برای این دنیا ساخته‌ نشده‌اید، بلکه به جهان دیگر تعلق دارید» [...] در این صورت هیچ‌کاری برای متوقف ساختن او نمی‌توان کرد. وانگهی اگر قاتل موفق شود بین اطرافیان قربانی رخنه کند؟"

"وقتی حسن صباح ابزارهای کامل‌ترین جنگی را که می‌توان تصور کرد ساخت و در قلعه‌ی تسخیرناپذیرش مستقر شد، دیگر آن را ترک نکرد. نویسندگان زندگی‌نامه[ی] او می‌گویند که او طی سی سال آخر عمرش فقط دوبار از اقامتگاهش خارج شد و آن‌هم برای رفتن به بام خانه بود. [...] او درس می‌داد، چیز می‌نوشت و آدم‌کشان را به تعقیب دشمنانش می‌فرستاد و پنج‌بار در روز همراه هرکس که به دیدارش رفته بود نماز می‌گزارد."

امین معلوف/ سمرقند/ عبدالرضا هوشنگ مهدوی/ انتشارات مروارید

2012-01-22T10:54:00.002+03:30

یک زیرسیگاری

فقط یک زیرسیگاری

وسطِ تنها یک میزِ تنهای تنها یک کافه‌ی این شهر

کافی‌ست کافه‌های شهر را به‌هم بریزد

کافی‌ست تمام «استعمال دخانیات ممنوع»ها را مستعمل کند

کافی‌ست «اماکن» را دود کند وُ فوت کند

کافی‌ست کِیفِ مرا کوک کند

و به شیش وُ هشتی

بنوازد

بر سرِ

هر

کوچه وُ

برزن

ترانه‌ای قدیمی را.

دی 90

2012-01-15T22:32:00.000+03:30

"سلام. اگر به فروش این خانه مایلید، لطفا با ما تماس بگیرید. (برای استفاده‌ی شخصی)............. اخوت"

گاهی در کوچه‌پس‌کوچه‌های بافت قدیم می‌گردیم و خانه‌های کوچک و فریبا را که می‌یابیم (که انگشت‌شمارند البته)، حتا اگر خرابه‌ای باشند، این عبارت را روی تکه کاغذی می‌نویسیم و از در به درون می‌اندازیم. تا حالا البته هیچ‌کس "با ما تماس" نگرفته است!

و آن‌چه مضحک است، این است که گویا هیچ "تسهیلاتی" برای خرید یک خانه‌ی فرسوده در بافت قدیم وجود ندارد. تسهیلات و وامی اگر هست انگار فقط برای خرید یا ساخت آپارتمان نوساز است و ما مانده‌ایم که اگر کسی "با ما تماس" گرفت، پول‌مان که کافی نیست، چه بگوییم بی "تسهیلات"؟

2012-01-13T09:43:00.000+03:30

February 05, 2004

"محل كار معمولا گفتنيهاي بسياري درباره خلق و خوي ساكنانش دارد. [...] ميز مربع شكل بزرگي كه با كتاب و طرح و نوشته پوشيده شده، بخش بزرگي از اتاق را گرفته است. هرضلع ميز به يكي از اعضاي گروه تعلق دارد، به شكلي كه هر سه نفر رو در رو مي نشينند و روي فضايي واحد كار مي كنند. ضلع چهارم، دقيقا همان كه رو به پنجره است، براي حضور جهان، باز و آزاد گذاشته شده است."

اين بخشي از نوشته ي كارلوس مارتي آريس، سردبير مجله ي دي. پي. ا. ، در معرفي گروه معماري آر. سي. آر. است كه در شماره ي 23 مجله ي معمار چاپ شده است همراه با معرفي چند پروژه ي اجرا شده از اين گروه.

يك گروه سه نفره، يك زن و دو مرد، در يك اتاق بزرگ. همه چيز، اتاق كار آن ها، پروژه هاشان و حتا چهره هايشان، شاعرانه، آرام، ساده و پروژه هايشان، در عين حال، از شگفت انگيزي كارهاي نو سرشار است.

مارتي آريس، به گفت و گوي متقابل كارهاي آن ها با طبيعت اشاره مي كند: "آنها به شكل چشم گيري در چشم انداز قد برافراشته اند و نوعي رابطه تركيبي و كنترپوان با آن برقرار كرده اند."

پروژه هاي گروه آر. سي. آر.، يك اتفاق ساده است در طبيعت اما يك اتفاق است و به نظرم همين مهم است. اين چيزي ست كه دلم مي خواهد بتوانم در پروژه ي مجموعه ي ويلايي شمال، به آن برسم: يك اتفاق ساده. اين پروژه را مدتي ست انداخته ام روي ميزم. شايد مجموعا 2 ساعت ننشسته ام روي آن كار كنم اما مدام در پس ذهنم بوده است. شايد در زير ابر آن تنبلي كه رولن بارت از آن ستايش مي كند، دارم مزمزه اش مي كنم. به عكس ها و به سايت نگاه مي كنم. فكر مي كنم طبيعت و بوم آن جا به من خواهدگفت چه بايد بكنم. مثل مجسمه اي خوش تراش كه ميكل آنژ با نگاه كردن مدام، از دل تخته سنگي كشف مي كرد و مي آفريد.

في الواقع خودمان را با بزرگان مقايسه كرديم

2012-01-05T08:49:00.000+03:30

June 13, 2009

نکته همین‌جاست به نظرم که ما همواره در موضع استیصال و اضطراب قرار داریم و همواره داریم از بدتر، به هر قیمتی که شده، به بد پناه می‌بریم. یونس، آن شرایط عادی به‌قول تو، کی فراهم می‌شود وقتی شورای نگهبان به‌راحتی می‌تواند همیشه و همیشه ما را در چنین وضعیتی قراردهد؟ 12 سال پیش هم که شرایط
به‌مراتب «عادی»‌تر از حالا بود، گزینه‌ی رای ندادن همواره نادیده گرفته شد و عملی به‌کلی منفعلانه و «شعار شیک» تلقی می‌شد. تصور می‌کنم خودمان بر این آتش دامن زده‌ایم و ترسم این است که در دور بعد و دور‌های بعد انتخابات، در برابر گزینه‌های وحشت‌ناک‌تری قرار بگیریم و هربار مضطرب‌تر از پیش... این روند به‌کجا می‌انجامد؟ نشسته‌ایم تا آقای رییس‌جمهور شرایط را «عادی» کند؟ از «شرایط عادی» هشت سال ریاست‌جمهوری خاتمی چه طرفی بستیم؟ تصور من این است که این بازی در چارچوب نظام و قوانین جاری آن به‌جایی نمی‌رسد. باید نوشت، گفت، به خیابان باید آمد (با آشوب و بی‌آشوب، با مجوز و بی‌مجوز) و مهم‌تر و پیش از همه باید این وفاق باشد تا رای ندادن به‌صورت یک نظریه و سپس یک تاکتیک صورت‌بندی شود. بله، می‌دانم خواهی پرسید در غیاب مطبوعات آزاد کجا بنویسیم؟ این درست‌ است اما بخصوص امروز کانال‌های نوشتن فقط مطبوعات آزاد (نسبی) نیستند. درچنین وضعیتی، مطالبات طبقه‌ی متوسط و شهرنشین، ناگزیر است به‌خیال من، که با شیوه‌های غیررسمی (غیر از آن‌چه نظام به‌رسمیت می‌شناسد)، خواسته شود.
بله، من هم وخامت اوضاع را می‌فهمم. من هم سخت مضطربم و به‌خوبی می‌دانم که اقبال رای‌ندادن در این دور از همیشه کم‌تر بود. برای همین هم، بخصوص در روزهای آخر، دیگران را به رای دادن به هرکس به‌جز احمدی‌نژاد تشویق کردم. اما اجازه می‌دهید از خودم، از حامد و از همه بپرسم آن مقدمات نافرمانی مدنی کی و چه‌گونه فراهم می‌آید و اساسا چه‌گونه می‌توان تشخیص داد که چنین مقدماتی فراهم آمده است؟ نشسته‌ایم تا آن پوپولیزم ایرانی که به‌نظرم ربط چندانی هم به احمدی‌نژاد ندارد، آماده شود؟ آن پوپولیزم نه کتاب می‌خواند، نه روزنامه می‌خواند نه مخاطب من و شماست. آن پوپولیزم، مخاطب اصلاحات نیست. برای این پوپولیزمی که نتیجه‌ی نامبارک همین انتخابات (با هرچه تقلب هم که شده باشد) نشان داد از پس جامعه‌ی شهرنشین و خواهان «تغییرات» به‌راحتی برمی‌آید، دموکراسی و حتا رای دادن همان‌قدر «شعار شیک» است که رای ندادن یا به‌قول خودتان «تحریم» برای شماها. آیا اگر از دوازده سال پیش رای ندادن را نزده بودیم توی سر «برج عاج‌نشین‌ها» و به آن به‌عنوان یک نمی‌دانم تاکتیک یا گفتمان یا حداقل به‌عنوان یک گزینه‌ فکر کرده‌بودیم، امروز چنین مچاله بودیم؟ اصلا نمی‌توان مطمئن بود اما آن‌چه روشن است این است که راهِ این چند ساله گویا علی‌رغم دست‌آوردها و تمام احترامو ارزشی که شخصا برای آن قایلم، به‌جای چندانی نرسیده است که ما حالا چنین بیش از پیش مضطرب و مستاصلیم.
اگر در این وضعیت اضطراب و استیصال حوصله کرده‌اید و تا این‌جای این نوشته را خوانده‌اید، یک سوال هم دارم ( البته علاوه بر سوالی که در چند پست قبلی مطرح کردم) و آن این که: خب! این هم انتخابات! یک انتخابات حداکثری! اگر نتیجه‌ی آن را می‌پذیریم پس باید بپذیریم که این خواست اکثریت مردم ایرانی‌ست. اگرنه، پس باید بگوییم تقلب شده است. من هم بسیار احتمال تقلب می‌دهم. اما حالا چه می‌کنیم؟ این تقلب را چه کسی یا چه ارگانی برمی‌رسد؟ چه‌گونه در روزنامه‌ها یا با هر شیوه‌ی رسمی اعتراض خود را به تقلب اعلام می‌کنیم و چه‌گونه این ادعا را اثبات می‌کنیم؟ اگر با شیوه‌های رسمی و به‌اصطلاح قانونی پیش می‌رویم که خب، منصفانه است: هر ادعایی می‌کنیم باید اثبات کنیم. می‌گوییم تقلب شده، می‌گویند ثابت کنید. نکند داد باید به رهبری ببریم؟ آیا در چنین وضعیتی شیوه‌های غیررسمی، که خود صورت‌هایی از نافرمانی مدنی‌ست، کارآمدتر نیست؟

2011-12-31T08:34:00.000+03:30

«برای بستر مرگ پیژامه‌ای ابریشمی زرد به خیاطش سفارش داد که ازقضا بسیار نفیس از کار درآمد. شب پیش از مرگ، سمی کاری را که دانسته‌نشد چه بود [سیانور دوپتاس؟] با نمک میوه آمیخت و سرکشید. از او درباره‌ی این سم شنیده بودند که مرگی مکیّف و لذتناک به‌مدت یک شبانه روز به‌دنبال دارد.»

درباره‌ی کمال شهرزاد از "چهار خاطره‌ی بادآوَرد به‌روایت شاه پریان"/ قاسم هاشمی‌نژاد/ این شماره با تاخیر 4

2011-12-25T08:25:00.002+03:30

به روزهای قدیم

December 30, 2004

متن زیر، بخشی از "اول دفتر" شماره ی اول کتاب جمعه است به تاریخ 4 مرداد هزار و سی صد و پنجاه و هشت. شاملو چه خوب در همان ابتدا بوی دروغ و کثافتی را که ایران را به سرعت در خود فرو می بُرد، استشمام کرده است

روزهای سیاهی در پیش است. دوران پرادباری که، گرچه منطقا عمری دراز نمی تواند داشت، از هم اکنون نهاد تیره خود را آشکار کرده است و استقرار سلطه خود را بر زمینه ئی از نفی دموکراسی، نفی ملیت، و نفی دستاوردهای مدنیت و فرهنگ و هنر می جوید.این چنین دورانی به ناگزیر پایدار نخواهد ماند، و جبر تاریخ، بدون تردید آن را زیر غلتک سنگین خویش درهم خواهد کوفت.اما نسل ما و نسل آینده، در این کشاکش اندوهبار، زیانی متحمل خواهد شد که بی گمان سخت کمر شکن خواهد بود. چرا که قشریون مطلق زده هر اندیشه آزادی را دشمن می دارند و کامگاری خود را جز به شرط امحاء مطلق فکر و اندیشه غیر ممکن می شمارند. پس نخستین هدف نظامی که هم اکنون می کوشد پایه های قدرت خود را به ضرب چماق و دشنه استحکام بخشد و نخستین گام های خود را با به آتش کشیدن کتابخانه ها و هجوم علنی به هسته های فعال هنری و تجاوز آشکار به مراکز فرهنگی کشور برداشته، کشتار همه متفکران و آزاداندیشان جامعه است

2011-12-16T19:59:00.000+03:30

به روزهای قدیم

April 13, 2005

چند دقیقه پیش، خیلی ناگهانی، کاملا ناگهانی، خبر درگذشت شاهرخ مسکوب را در بی بی سی خواندم. عکسش را که دیدم، به خیال خبری فرهنگی بودم. جمله‌ی زیر تصویر را کلمه به کلمه خواندم: "شاهرخ مسکوب، نویسنده و پژوهشگر ایرانی درگذشت." کلمه‌ی آخر ضربه را فرود آورد
در سفر فرانسه، به توصیه‌ی موکد بابا، که یکی دو کتابشان را هم برای شاهرخ مسکوب به من سپرده بودند، به سراغ او رفتم. عصری در بلوار شانزالیزه با او تماس گرفتم. تلفن روی پیغام‌گیر بود که چیزی به فرانسه می گفت. حتما می گفت پس از شنیدن بوق... شماره‌ی هتل را در پیغام‌گیر گفتم و خواهش کردم با من تماس بگیرد. چون تا روز بعد خبری از آقای مسکوب نشد، دوباره با همان شماره تماس گرفتم. این‌بار خودش بود. خوش سخن و مهربان. گفت با هتل تماس گرفته. من نبوده‌ام و چون تلفن‌چی هتل هم برخورد چندان خوبی نداشته، دیگر تماس نگرفته است. گفت: "این پاریسی ها همین‌طوراند." برای فردا صبح در دفتر او قرار گذاشتیم. دفترش در خیابانی بود مملو از کافه که تقریبا تمام صندلی‌های کافه‌ها در اشغال دخترپسرهای جوان بود. اتاقی بود در پشت یک مغازه‌ی عکاسی. از اعماق راهروی باریک و نیمه تاریک، عینک آقای مسکوب را دیدم که به طرف من می‌آمد. مهربان و مهمان‌نواز. در آن اتاق دنج کوچک، یک ساعتی نشستیم و گپ زدیم و قهوه نوشیدیم. هرچند من دربرابر آن پژوهش‌گر پرآوازه چه داشتم بگویم؟ بیش‌تر گوش دادم و به سوال‌های گاه‌گاهی‌اش پاسخی گفتم. گفت مدتی‌ست نمی‌تواند چیز بنویسد. دستش می لرزد و باید ایستاده بنویسد. گفتم چرا از کامپیوتر استفاده نمی‌کنید؟ گفت وقتی چیزی از ذهنت می‌نویسی باید با دستت بنویسی. گفتم بی‌خود نیست که مسعود بهنود جایی نوشته بود که به نثر شاهرخ مسکوب غبطه می‌خورد. خندید. امانتی‌های از آب گذشته را به او سپردم، به راه‌نمایی او از حیاطی زیبا گذشتم و به خیابان پر از کافه رسیدم. وقت خداحافظی، دقیق به یاد ندارم، اما حتما گفته بودیم: به امید دیدار

2011-12-04T20:38:00.004+03:30

گزیده‌ای متعمدانه از "وقایع‌نگاری می 68 پاریس"

(نقل از کتاب «می 68 در فرانسه»)

17 می 1966

موفقیت‌های اعتصاب عمومی به‌دنبال فراخوان ِ CGT و CFDT.

فوریه 1967

آغاز اعتصاب کارخانه‌ی رُدیاستا در بزانسون. این اعتصاب تا ماه مارس در کارخانه‌های وز و سَنت‌فون گسترش یافت.

مارس 1967

تعطیل کردن کار و اعتصاب‌هایی در برلیه ونیسی یو.

آوریل 1967

اعتصاب کارگران معدن آهن لورن...

تابستان

اعتصاب در کارخانه‌ی پریه دو ورگز.

دسامبر

اعتصاب‌ها، تعطیلی کار، آتش‌سوزی‌های شدید در رودیا ستا، لیون وز علیه اخراج 2000 کارگر از گروه.

ژانویه 1968

ناآرامی‌ها در دبیرستان‌ها...

9 ژانویه

تظاهرات و اعتصاب‌های دانشجویان خوابگاه‌های دانشگاهی...

فوریه 1968

اعتصاب در موتور بودووان در شهر مارسی

مارس 1968

بهار پراگ

18-25 مارس 1968

اعتصاب‌های مختلف در هون فلور (کالوادوس).

22-30 مارس 1968

142 دانشجو سالن اجتماعات دانشکده‌ی نانتر را اشغال کردند.

مارس 1968

تظاهرات دانش‌آموزان دبیرستان، دانشجویان و استادان دانشگاه [...]. اتحادیه‌ی ملی دانشجویان فرانسه اطلاعیه‌ای منتشر کرد و در آن سیاست‌های خشونت‌بار در دانشگاه [...] را محکوم کرد.

آخر ماه مارس 1968، ایتالیا

اعتصابات بزرگ دانشجویان

2 می 1968

ناآرامی‌ها در دانشگاه نانتر، رئیس دانشگاه کلاس‌ها را لغو کرد.

3 می 1968

برگزاری یک میتینگ در سوربن بهانه‌ای بود برای تخلیه و بستن آن. تظاهرات دانشجویان در کارتیه لاتن.

4 می 1968

تظاهرات جدید در کارتیه لاتن.

5 می 1968

دانشگاه سوربن دوباره گشوده شد و توسط دانشجویان اشغال شد و در ِ آن بر روی عموم باز شد.

6 می 1968

گردهمایی دانشجویی در هال اُ وَن. [...] در شهرستان‌ها، جنبش همبستگی با دانشجویان پاریسی: صف‌ها وگردهمایی‌ها.

9 می 1968

دانشجویان میدان سن-میشل را اشغال کردند و این درحالی بود که پلیس ضدشورش پل‌های رود سن را بسته بود.

شکست مذاکرات دولت/دانشجویان.

10 می 1968

نقطه‌عطف درگیری‌ها. ده‌ها هزار دانشجو در پاریس و شهرستان‌های دیگر فرانسه از برگزاری انتخابات آخر ماه می و ژوئن که با هدف بستن‌ دانشگاه‌ها صورت گرفته بود، جلوگیری کردند و به تظاهرات پیوستند. رژه‌ی [راه‌پیمایی؟] دانشجویان و دانش‌آموزان دبیرستانی [...]. دانشجویان از غروب گرد هم جمع شدند و شبِ سنگرها در کارتیه لاتن.

11 می 1968

کنفدراسیون عمومی کار و فدراسیون آموزش ملی برای یک اعتصاب عمومی اعتراضی و برای روز دوشنبه 13 می فراخوان دادند. آزادی تظاهرکنندگان دستگیر شده و وعده قانون عفو عمومی.

13 می 1968

اعتصاب عمومی در پاریس. صفوف [اجتماع؟] یک میلیونی تظاهرکنندگان [...] دانشجویان زندانی آزاد شدند.

14 می 1968

اعتصاب دانشجویی بسیاری از دانشکده‌ها و دانشگاه‌های سرتاسر کشور

15 می 1968

اعتصاب تاکسی‌رانی پاریس به‌مدت 24 ساعت. اشغال تئاتر اُدئون. اعتصاب همراه با اشغال و توقیف در کارخانه‌ی رنو-کلئون.

15 تا 30 می 1968

تظاهرات دانشجویان در ایتالیا، بلژیک و هلند.

16 می 1968

کارگران رنو فلن کارخانه‌ها را اشغال کردند.

اعتصاب نامحدود با اشغال کارخانه‌ی رنو لومان.

...

جشنواره‌ی سینمایی کن برگزار نشد.

17 می 1968

اعلامیه‌ی جدید دفتر سیاسی BP و PCF: همبستگی با کارگران و دانشجویان در مبارزات. [...] جنبش سرتاسر شرکت ملی راه‌آهن فرانسه [...] را فراگرفت و بدین‌وسیله ترافیک [حمل و نقل؟] متوقف شد. [...] هزاران نفر مشتاقانه هرشب اُدئون و سوربن را اشغال می‌کردند، جایی که نبردها کماکان جدی و ادامه‌دار بود. اعتصاب گسترش یافت.

20 می 1968

PCF به «ساخت کمیته‌های عملی برای دولت مردمی و دموکراتیک» فراخوان داد. تعداد اعتصاب‌کنندگان به 9 میلیون نفر رسید.

آخرین شب پخش برنامه‌های عادی از تلویزیون.

21 می 1968

اعتصاب در بانک دوفرانس.

22 می 1968

اعتصاب عظیم سازمان تاکسی‌رانی.

24 می 1968

10میلیون نفر اعتصاب‌کننده. اوج جنبش...

بورس پاریس از رونق افتاد...

گسترش اعتصاب سازمان رادیو و تلویزیون فرانسه (ORTF).

27 می 1968

در تولوز راننده‌های تاکسی و صنعتگران (نانواها) [؟] به اعتصاب پیوستند.

4 ژوئن 1968

مردم کار را در بسیاری از جاها ازسر گرفتند. اما ستروئن، رنو، [و...] و مغازه‌های بزرگ (به‌جز دو مغازه) اعتصاب را همچنان ادامه دادند.

اعتصاب در ORTF [رادیو و تلویزیون فرانسه] گسترش یافت و نیروهای پلیس ساختمان را محاصره کردند.

7 ژوئن 1968

100هزار خبرنگار (مطبوعات، رادیو، تلویزیون) در سکوت به دور ِ خانه‌ی رادیو راهپیمایی کردند و خواهان اطلاعات آزاد بودند.

بیست‌ودومین روز اعتصاب در رنو.

2011-12-02T16:28:00.001+03:30

اولین‌بار پاهایم سراسر کهیر زد با خارش زیاد، و دست‌هایم، کف دست و انگشت‌هایم، ورم کرد. بار دوم، گوشه‌ی چشم‌ چپم، انگار که چیزی گزیده باشد، متورم شد و تا فردا صبحش، تورم به گوشه‌ی چشم راست هم خزید و تا عصر برطرف شد. درست دو هفته پس از بار دوم، دیشب لبم، از داخل گوشه‌ی چپ، آرام آرام متورم شد و تورم خزید دور دهان و حالا با لب و دهان متورم، شده‌ام شبیه میمون‌ها! گویا نوعی حساسیت است به نمی‌دانم چی. وجه تازه‌ای‌ست از تنم که در 40سالگی رخ نموده است؛ چیزی که هرگز، به‌هیچ‌وجه برایم سابقه نداشته است و دارم با آن یک‌جورهایی حال می‌کنم؛ وقتی تنم، فارغ از "من"، به حال خود است و حتا چهره‌ام را تغییر می‌دهد و من نگاهش می‌کنم و باید صبر کنم تا یکی دو روزی کار خود کند و برود.

2011-11-26T21:56:00.000+03:30

یک روزپیش از ظهر غیر تعطیل رفتم غذاخوری کنارجاده ی اصفهان/نایین، حوالی تودشک، چلو مرغ خوردم و آمدم این جا از فرعی های خاکی حوالی گردنه ملااحمد، یک ساعتی چرتی زدم، ایستاده در بیابان شاشیدم وبرگشتم.

2011-11-20T07:33:00.001+03:30

«این جنبش کاری نکرد جز شروع‌شدن، و غیرممکن است کسی بتواند پیش‌بینی کند که چگونه بسط می‌یابد، ولی از قبل، فضای روشنفکری و سیاسی را در برخی کشورها تغییر داد. این جنبش، جنبشی واقع‌گراست، بدین معنا که خواهان امر غیرممکن است.»

از مقاله‌ی "رمانتیسم انقلابی می 68"/ میشل لووی/ ترجمه‌ی سمیرا رشیدپور از کتاب «می 68 در فرانسه»

یک شباهت‌هایی ندارد با جنبش سبز، البته در مقیاسی بسیار کوچک‌تر؟

2011-11-15T09:31:00.002+03:30

در روستای جزه، از توابع کوهپایه ی اصفهان، امام زاده ای هست، صحنش فرش سنگ قبرهای قدیمی و تازه. پیش از ظهر پاییز سکوت مطلق در این حیاط حاکم است، فقط باد ملایمی می وزد. می شود آن جا لذت آرامش مطلق مرگ را پیشاپیش مزمزه کرد.

2011-11-07T18:06:00.001+03:30

یاداشتی در حاشیه‌ی فیلم «نمای نزدیک، نمای دور»

يادآوري 1. اعتقاد و علاقه‌اي ندارم كه وقتي پاي اثري هنري، بخصوص اثري از زمره‌ي هنرهاي تجسمي، درميان است، فقط به محتواي اثر بپردازم، انگار كه مقاله‌اي‌ست. اين‌جا اما، فيلم «نماي نزديك، نماي دور»، درواقع مَحمل و بهانه‌اي‌ست براي گفتن و نوشتن اين ياداشت و حرف‌هايش.

تذكر2. بخش مهمي از سخن اين ياداشت، ناظر است به مقاله‌ي «جمهوري اسلامي و داستان مرد پير و دريا» از محمدرضا نيكفر.

آيا خيلي دور از ذهن و غريب است كه سال‌ها بعد، خبرنگاري يا فيلم‌سازي، در كوچه پس‌كوچه‌هاي گم‌نام محله‌هاي نه حتا متوسط تهران يا شهري ديگر، در خانه‌اي بسيار معمولي، برود سراغ محمود احمدي‌نژاد و بپرسد: «خب محمود! بگو ببينيم چي شد كه تو رييس‌جمهور شدي؟»

تقريبا در تمام مدتي كه فيلم «نماي نزديك، نماي دور» را مي‌ديدم، به شخص محمود احمدي‌نژاد و پديده‌ي احمدي‌نژاديزم فكر مي‌كردم. دلم نمي‌خواهد معصوميت حسين سبزيان را با نسبتي كه برقرار مي‌كنم آلوده كنم؛ معصوميت و صداقت او، علي‌رغم هرچه فريب‌كاري كه داشته است. (اما مگر به قول خودش، همه‌ي ما به‌نوعي كلاه‌بردار نيستيم؟ مگر آن خانواده‌ي ساده‌لوح كه او را مستمسكي مي‌كرد تا به پرده‌ي جادويي راه بيابد، كلاه‌بردار نبود؟ مگر عباس كيارستمي كه براي حسين سبزيان هيچ نكرد و روي شانه‌ي او سوار شد تا خودش را لانسه كند، شالاتان نيست؟ (حسين! نيستي ببيني «حافظ»ش را كه شاه‌بيت شالاتان‌هاست!). مگر بسياري از آن‌چه به نُرم‌هاي اجتماعي تعبير مي‌كنيم و پذيرفته‌ايم، خود، معيارها و ضوابط كلاه‌برداري‌هاي اجتماعي بسيار بزرگ نيست؟) باري، اما نسبتِ نزديكي مي‌بينم ميان حسين سبزيان و محمود احمدي‌ن‍ژاد، البته اين دومي را بي‌هيچ ذره‌اي از صداقت و پاكي اولي.

احمدي‌نژاديزم، كلاه‌برداري و شالاتانيزم طبقه‌ي فرودستی‌ست كه طبقه‌ي متوسط را، البته به تقصير و حماقت همين طبقه‌ي متوسط، فريب مي‌دهد و سوارش مي‌شود. احمدي‌نژاديزم، تجلي بزرگ‌ترين كلاه‌برداري اجتماعي تاريخ ايران است.زشت است. بد لباس می‌پوشد (براساس نرم‌های طبقه‌ی متوسط البته)، بد حرف مي‌زند، بي‌ادب است، دروغ مي‌گويد، بي‌سواد و نادان است، وقيح و بي‌حياست و به‌قول نيكفر، «تركيبي از رذالت و ساده‌لوحي‌ست». تقلب در انتخابات، تنها يكي از مصداق‌ها و نمودهاي اين كلاه‌برداري اجتماعي‌ست. اصلا احمدي‌نژاديزم نيز تنها يكي، و البته بارزترين و متاخرترين مصداق اين برآمدن فرودستان است؛ وگرنه مگر تمام نظام جمهوري اسلامي چيزي جز اين است؟

اما همه‌ي اين‌ها، يا بخش اعظم آن، از سرِ ناداني و غفلت طبقه‌ي متوسط است. احمدي‌نژاد، خودِ ماست. آن روي فرودست و حقير و رذل ما كه از آن، هم‌زمان، مي‌ترسيم و نفرت داريم. آيا عباس كيارستمي، محسن مخملباف و اين دو كارگردان فيلم «نماي نزديك، نماي دور»، يك‌بار از حسين سبزيان مثلا خواستند بنشيند اين حكايت خود را، با اين‌همه استعاره‌هاي زيبا، بنويسد و بيايد بسازد به‌جاي آن‌كه او را بگذارند جلوي دوربين، مثل و عين يك ابژه، يك شئ، و مثل بازجوها فقط از او بپرسند بي‌آن‌ كه به هيچ سوال او كلمه‌اي پاسخ دهند و بعد هم رهايش كنند و بروند؟

حسين سبزيان، به‌عنوان يك پديده، مرزهاي ميانِ طبقه‌ي پايين و طبقه‌ي متوسط، مرزهاي ميان حاشيه و متن را درمي‌نوردد. در مي‌نوردد و هم‌زمان اين مرزها و مرزبندي‌ها را مخدوش و بي‌اعتبار مي‌كند. او نر‌م‌هاي اجتماعي را به‌چالش مي‌كشد، چندان و چنان كه در بديهي‌ترين نرم‌هاي‌مان هم ترديد كنيم. او از پايگاه حاشيه، متن را به مبارزه مي‌خواند. احمدي‌نژاد هم، از پايگاه طبقه‌ي پايين، خرد و مدنيت طبقه‌ي متوسط را، و حتا در وضعيت بين‌المللي آن از پايگاه كشوري جهان سومي (حاشيه)، جهان پيش‌رفته (متن) را، به مبارزه و تهديد و استهزا مي‌كشد، اما... اما احمدي‌نژاد خطرناك است، چون قدرت دارد اما صداقت ندارد. چون تا بن دندان مسلح است اما هم‌زمان، رذل و دروغ‌گو و بي‌رحم است.

2011-11-03T16:35:00.003+03:30

خانه ای قدیمی در میبد
یک تک نگاری هم اخیرا نوشته ام برایش با عنوان خورشید انار

2011-10-29T19:57:00.001+03:30

از دست‌نویس سفرنامه‌ی منتشرنشده‌ی پدربزرگِ پدربزرگم

2011-10-22T19:41:00.001+03:30

تجربه ی تجرد در فضاهای شهری

2011-10-18T07:52:00.001+03:30

خیال پردازی های شهری

November 13, 2008

2011-10-12T08:56:00.000+03:30

خصوصیت، والبته خاصیتِ خرابه‌ها، خرابه‌های بی‌نام-و-نشان بخصوص، این است که به «تاریخِ مدون» و اطلاعات پیرامونی آلوده نیست. آلوده نیست به آن‌چه جا پای تاویل می‌گذارد و عرصه‌ی تاویل را تنگ می‌کند. آلوده نیست به آن دانسته‌های فاضلانه و پرطمطراقی که تقریبا ربطی به درک مکان ندارد: «این مکان در سال فلان توسط فلان ساخته شد. ارتفاع فلانش فلان است و فلان...». شاید نوعی «درجه‌ی صفر مکان» که فی‌نفسه و درلحظه، آماده است برای خواندن و تاویل. خرابه اما از حدی نباید خراب‌تر باشد، هرچه بی‌نام-و-نشان‌تر به‌تر. به‌تر برای خیال‌پردازیِ فضا. فضا و مکانی که در هر لحظه‌ی روز و هر فصل سال، ابری و آفتابی و بارانی و برفی و صاف، عوض می‌شود و می‌شود آن را دوباره و دوباره خواند.

2011-10-08T22:56:00.002+03:30

سه‌گانه‌ی «کنث برونر» (Kenneth Browner): «1. بازار، از مسجد جمعه تا میدان»، «2. چهارباغ، خیابان اصلی» و «3. آب»، سه‌گانه‌ای‌ست با عنوان کلی «Life Line» درباره‌ی اصفهان که در سال 76 میلادی نوشته شده و در همان سال‌ها، هم‌راه چند مقاله‌ی دیگر از نویسنده‌هایی دیگر، در کتابی به‌نام «اصفهان» منتشر شده است. به‌نظرم این سه‌گانه، بخصوص بازار، با آن مقدمه‌ی خوب، شکل خاص و باارزشی‌ست از نوشتن درباره‌ی شهر و البته خود، شیوه‌ای‌ست از خواندن شهر. شیوه‌‌ای که نوشتار و تصویر را، برای نوعی روایت از شهر، درهم می‌آمیزد.

تک‌نگاریِ معماری یا نگاشتن فضا

2011-10-01T19:24:00.002+03:30

«تک‌نگاری»ِ معماری، نوعی Essay است. متنی‌‌ست خلاق، توصیفی و احساسی که با توشه‌ای از دانشِ فنی و علمی، یک بنا/فضا را می‌کاود.

تک‌نگاریِ معماری، شیوه‌ای پدیدارشناسانه است که حس مکان را تحلیل و تاویل و تببین می‌کند.

تک‌نگاریِ معماری، بنا را به‌مثابه‌ی یک متن می‌خواند، آن را تاویل می‌کند و سرانجام، معماری را با مدیوم‌های نوشتار و تصویر، به‌مفهوم موسع این دو مدیوم، تقریر می‌کند.

تک‌نگاریِ معماری، آمیزه‌ای‌ست از معماری و ادبیات؛ بی‌آن‌که معماری را از جنس ادبیات انگارد یا آن را هم‌چو متنی ادبی پندارد.

تک‌نگاریِ معماری، نگاه ادبی و نگاه تجسمی را به‌هم می‌آمیزد، از امکاناتِ هرکدام بهره می‌برد و از آمیختن این امکانات، می‌کوشد به‌شیوه‌‌ای دیگر، شاید شیوه‌ای «کامل‌تر»، به‌تماشای جهان پردازد.

زبان ونوشتار در تک‌نگاریِ معماری، فقط ابزار نیست و از ماهیت و کارکردِ مقاله‌ایِ نوشتار، که معمولا وسیله‌ای‌ست برای «گفتن»ِ چیزی، فاصله می‌گیرد و به نقش و کارکردِ ادبی و حتا شعریِ زبان نزدیک می‌شود، زیرا این نوع زبان برای بازنمایی آن «حسِ مکان» ضروری‌ست.

تک‌نگاریِ معماری، از وجهِ توصیفی و احساسی و معناشناختیِ [؟] ادبیات از یک‌سو، و از ره‌گذرِ شیوه‌های تحلیل و تببینِ هنرهای تجسمی از سوی دیگر، به‌مصافِ بازنماییِ حسِ مکان می‌رود.

تک‌نگاریِ معماری، معماری را بازمی‌سراید و بازمی‌نماید؛ بنا را به صدا درمی‌آورد و آن را به سخن‌گفتن وامی‌دارد.

تک‌نگاریِ معماری، متنی‌ست چندرسانه که به شعر، داستان، مقاله‌ی فنی و البته و به‌خصوص به حدیث نفس پهلو می‌زند. همه‌ی این‌هاست و هیچ‌کدام‌‌شان نیست.

...

2011-09-25T22:36:00.006+03:30

گشت و گذارمان در بافت قدیمی و تقریبا به تمامی مخروبه ی روستای جزه (از توابع کوهپایه ی اصفهان) به «کشف» این بنای چارتاقی خیلی زیبا منجر شد. شاید خانه ای اربابی بوده باشد. هرچه بوده و هست، ترکیب فضایی بدیع و فوق العاده ای دارد که بخصوص با آن باغ انار سمت جنوب، می شود شعری. دارم تک نگاری اش را می نویسم

قالی بهارستان و آن چه اعراب با آن کردند

2011-09-22T18:17:00.002+03:30

«این قالی [قالی بهارستان] شصت ذراع طول و شصت ذراع عرض داشت (مقدار یک جریب). پادشاهان ایران این قالی را برای کاخ زمستانی خود ساخته بودند، در این فصل که گل ترک دنیا کرده بود، بر این بساط بشراب می‌نشستند و چنان بود که گوئی در باغ و بوستانی سبز و خرم نشسته‌اند. نقش گلها و درختان و جویبارها بر آن بافته شده و با تاروپود زرین صحن بستان را نشان می‌داد، گوئی متن آن کشتزاری وسیع است و بر آن سبزه وگل و برگ درخت ریخته، و شاخه‌های درختان از طلا و گلهای آن نیز از طلا و نقره و میوه آن از جواهر و امثال آن بود.

وقتیکه این قالی در جزء پنج یک اموال به عمر رسید، عمر اموال را تقسیم کرد و بعد گفت دربارۀ این قالی چه میگوئید و چه کنیم؟ بعضی گفتند، این قالی مخصوص خلیفه باشد.

علی گفت: هرگز یقین خود را با شک شکسته مساز، تو از این دنیا جز آنچه به استحقاق دریافته‌ای، حقی نداری. حق تو اینست که بدهی و ببخشی و بپوشی و کهنه کنی و بخوری تا سیر شوی، ولی نمی‌توانی این فرش را بهمین صورت که هست باقی بگذاری. چه بعد از تو دیگری آنرا تملک خواهد کرد که شاید مستحق آن نباشد.

عمر گفت بخدا سوگند که راست گفتی، آنگاه آنرا بین یاران تقسیم کرد و قطعه‌ای از آن نیز نصیب علی شد که آنرا به بیست هزار درهم فروخت.»

از کتاب اخبار ایران/ الکامل ابن اثیر/ترجمه‌ی محمدابراهیم باستانی پاریزی/ انتشارات دانشگاه تهران/ 1349

2011-09-22T10:53:00.004+03:30

«پس از روزها در دل کویر، روزی ناگهان در قلب ظهر زمانی که آفتاب داغ قائم بالای سر ما ایستاده بود، از افق خاک گرفته‌ی زمین، مناره‌های آبی رنگ به‌سان شعله‌های زبرجد پدیدار شدند و در چشم ما نشستند و ما با فریادهای شادی به شهر فرود آمدیم، ولی آن‌جا شهری نیافتیم. تنها محله‌ای بود که پس از محله‌ای می‌آمد و امید ما برای یافتن شهر در دل این محله‌ها کاری عبث بود. ما در دالان پیچاپیچی گرفتار آمده بودیم که دو برابرِ مسکو گستردگی داشت. کوچه‌ها به هم ختم می‌شدند و میادین نیز به ما راهی نشان نمی‌دادند.

درک زمان را فراموش کرده بودیم. شهر با وسعت بخشیدن به خویش در برابر ما مقاومت می‌کرد و ما نیز هرروز بیش‌تر خود را در وادی غرایب احساس می‌کردیم. این‌که چگونه از این شهر بازگشتیم، هیچ نمی‌دانم. تنها می‌دانم که ما پریشان و ترسیده، بدون آن‌که بدانیم که آیا اصفهان واقعیت داشت یا ساحری آن را در قلب کویر بر ما آشکار و سپس پنهان کرده بود، دوباره به سوی کویر پرتاب شدیم.»

از مطلب «سفر به اصفهان» آندره مالرو/ ماه‌نامه‌ی کلک/ شماره 5. نقل از: آرش بصیری/ سیب و میدان عتیق/ ماه‌نامه‌ی دانش نما/ شماره 194-195. تیر و مرداد 90

2011-09-19T20:51:00.000+04:30

بخشی از آجرکاری ِ صفه ی استاد (اگر اشتباه نکنم) در مسجد جامع عتیق اصفهان. تمام بندکشی ها گچ بری شده است. سنتی که به نظرم می تواند و می توانست در معماری معاصر ایران احیا شود به نحوی اما نشد. منظورم این سنت است که هیچ جزیی از معماری بیهوده و بی کار نیست حتا بند آجر و بند آجر به جای آن که «هرزه ملات» باشد، می شود خودش بخشی از سطح

2011-09-14T19:42:00.000+04:30

مثلا نامه ای از محمد قزوینی موجود است که در آن نوشته من به قدری به زبان فارسی علاقه مندم که اگر کسی مرا به صرف خورش اسفناج دعوت کند، اما اسفناج را با «ص» بنویسد، نه تنها دعوت او را نخواهم پذیرفت، بلکه احتمالا رفاقتم را هم با آن شخص به هم خواهم زد!
نقل از جشن نامه ابوالحسن نجفی

2011-09-08T22:23:00.000+04:30

January 29, 2008

خواب

زخم

2011-09-03T19:45:00.003+04:30

زخم

منظومه‌ای (1) برای زاینده‌رود خشک

چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

حافظ

رود

خاموش است

رودِ خوش

خاموش است

رودِ من

خاموش است.

رودِ خوش!

لحن اصفهان ساز کن!

اصفهان، این نغمه‌ی خوش‌الحان.

رود خاموش است

رود خاموش است.

رودِ خوش!

یادِ تو خوش

لحنی ساز کن!

دست‌افشان!

پاکوبان!

پاکوبیم!

رود خاموش است

رود خاموش است.

رودِ خوش!

هلهله پاکن!

هان هان هان تا گوشه‌های اصفهان گوشِ فلک کر کند

رود خاموش است

رودِ من خاموش است.

دستم به رود نمی‌رود

این رود

دست می‌خواهد

دست‌ها

پنجه‌ها

گیسوهایی

که بدهند به باد

هرچه باداباد

و باد

که سرودی دارد در سر

رودها را وُ

دهان‌ها را

ساز کند وُ بنوازد

هزار دهان

یک‌صدا

جاری

سردهند سرودی

سرودی خوش

هزار سرود

رودهای خوش را بنوازند

جاری از دست‌هایی که دست‌به‌دست دهند

بازوهای رقصان

جاری

دستانی

هزاردستانی که هلهله کنند

...

رودها خاموش‌اند

رودِ من خاموش است.

رود

در باد

به‌نوا درمی‌آید

پنجه‌ایش وُ زخمه‌ایش هم نکشند

رود

در باد

به‌نوا درمی‌آید.

باد

بر رود

زخم می‌کشد

زخمه‌ای

رود

این رود

خراشِ زخمه‌ی باد است.

رودِ خوش!

بخروش!

از زخمِ این زخمه بخروش!

بخروش از این خراش!

تو خود خراشی

خراشِ زخمه‌ای بر تنِ شهر

رودِ خوش!

تو زخمی

زخمی شور

بخروش!

شهر خاموش است

صدایی نیست

پرنده‌ها را تیغِ ظهر کبود می‌کند

آسمان کفر ا‌ست (2)

و رود

خاموش

خاموشِ خاموش.

دست‌هایت را تکان بده!

دست‌هایت را وُ موهایت را بی‌افشان!

بشود زخمه‌ی این رود

این رودِ خاموش را بنوازد وُ جاری کند

سردهد زمزمه‌ای را

سرودی را

انگار طنینِ

هان

وقتی از تهِ دل فریاد می‌کنم

اصفهان...

این رودِ خاموش

زخمِ من است

زخمم

می‌دهم به آسمان وُ به باد

زخمم

باد

جر می‌دهدش

جر می‌دهدم

جر می‌دهد زخمم را

زخمم

خشکِ خشک

زخمم

از آسمان نمک می‌بارد

زخمم

جِز می‌زند خراشم از خاریدنِ خ در گلو

از سوزشِ ز

نوکِ زبانی که زخمم را

زخم شورم را

مزمزه می‌کند.

اما

زخمِ من خاموش است

زخمم

خاموش وُ تاریک

زخمم.

آه زخمم

همین زخم اصفهان را زایید

از همین زخم اصفهان زایید وُ همین زخم

همین زخمِ من

زخمم

اصفهان را فروخواهد داد درسرخِ ترشِ تاریکِ خارش وُ خراشِ گلو

خراشِ سینه

خراشِ دل

که بادِ داغ وُ آسمانِ سفید

آن را

بارها

کرده‌اند.

زخمِ شور

جیغ است

شهر را می‌‌درد

آسمانِ سفید

بر زخم وُ شهر فروافتاده

جیغِ جنازه‌ای که در آسمان وُ شهر جار می‌زند:

های!

این منم

جیغم

زخمم

تیغم

گوش تا گوشِ شهر را می‌جرم

شورم

شورِ زخم

شورِ سفید

شورِ مرگ.

جار می‌زند:

شهر را تیغ می‌زنم

زخمِ تیغ را وا می‌کنم

لای زخم را زبانِ شور می‌زنم.

جار می‌زند:

من چاکم

چاکِ خشک.

جیغ می‌زند:

جیغم

من آسمان را سفید کرده‌ام

تفتیده‌ام این تنه‌ی سفیدِ فروافتاده روی تمامِ شهر را لَش.

جیغ می‌زند:

من آسمانِ سفید را کرده‌ام

چسبانده‌ام تنه‌ی سفیدش به تنِ شهر

چسبانده‌امش به زخم

تنش را به تنم می‌تنم تا از اصطکاکِ خشکِ تنه‌ی آسمانِ سفید وُ جنازه‌ی جیغ

جیغی برآید

جیغِ سفید

سرتاسرِ شهر

جیغ می‌زند:

زخمم

زُق می‌زند

زُق می‌زنم

من ز خ ج چ ق

داغم

داغِ شهر

داغِ دل

داغِ آب.

مرداد- شهریور 90

1. . این «مجموعه»، داعیه‌ی «منظومه»، به‌مثابه‌ی یک ساخت ندارد. اما از آن‌رو که یک یا چند ایده یا موتیف در این قطعات توسعه می‌یابد و شکل‌های گوناگون می‌گیرد (یا سعی براین بوده است!)، به‌نظرم عنوان «منظومه» برای آن ، البته با تساهل، چندان هم بی‌مسما نباشد.

2. «مهتاب پائیزی/ کفری‌ست که جهان را می‌آلاید.» شاملو

2011-08-29T01:00:00.000+04:30

سپس استفراغ کردم، هرچند خوشبختانه روی مدیر یا روی میزش نریخت. سرم پایین بود، و با فشار روی فرش بالا آوردم. سپس، وقتی سعی [می]کردم فرش را آلوده نکنم، روی صندلی ای که روی آن نشسته بودم بالا آوردم، و وقتی رویم را از صندلی برگرداندم، شیشه یکی از عکس های قاب شده آویخته بر دیوار اتاق مدیر را آلوده کردم
از رمان «خشم»، فیلیپ راث، ترجمه ی خیلی بد فریدون مجلسی

2011-08-24T22:33:00.002+04:30

هجرت، شکل‌های بسیار متنوعی دارد

November 29, 2007

2011-08-19T10:25:00.000+04:30

معماری ایرانی، نور خورشید را فرم می دهد وقتی از انواع شبکه (آجری و سنگی هندسی و اسلیمی و گره چینی چوبی) و از شیشه های رنگی می گذراند

از مجموعه ی در غیاب ما

2011-08-17T19:03:00.000+04:30

لاله عباسی ها
در تاریکی غیاب ما
می دمند
در بوق گل های قرمز و زرد
و در سپیدی دیگری از غیاب ما
خاموش می شوند.
سُهر. مرداد 90

2011-08-13T17:42:00.002+04:30

October 29, 2007

2011-08-08T18:26:00.000+04:30

چهار شمسه سرمه دان
ده پا بزی
تندِ دَه
برگ چنار
کُند سرمه دان
شمسه ته بریده
کُند دو پنج
طبل قناس
سرمه دان قناس
دوازده پا بزی
ده شش شل
تند و کند گیوه
هشت چهارلنگه
هشت و دوازده
ده پیلی
دست گردان

2011-08-05T19:14:00.002+04:30

فقط «شهر» است (و هرچه بزرگ تر باشد بیش تر) که می تواند باعث شود هیچ کس نتواند مطمئن باشد آن ها که از پیش ما رفته اند، بی خبر ما از کوچه ها وخیابان های خلوت نمی گذرند. این را به خصوص از «تماشا» می آموزم، رمان منتشر نشده ی محمدرحیم اخوت؛ رمانی که کاش نخوانده بودم

2011-08-04T17:29:00.002+04:30

September 02, 2007

2011-07-31T20:01:00.001+04:30

پارتی یا باغ پروانه‌ها

مثلث‌های رنگارنگ

جابه‌جا می‌شدند

سلام!

نوش!

پروانه‌های روشن در تاریکیِ کشاله‌ها.

کشاله بر کشاله‌ای افتاد پروانه کوچک شد سفید با خال‌هایِ قرمز روشن

کشاله از کشاله‌ای واشد پروانه بال واکرد صورتیِ تمام

کشاله‌ای کنار کشاله‌ای چسبید پروانه‌ ثابت شد سیاه سفید زرد

کشاله‌ای برخاست

پروانه پرپرپرپرید

دیدم

سفید بود و طرازش انگار قرمز بود.

«بفرمایید شام!»

کشاله‌ها واشدند

پاشدند

پروانه‌ها پریدند

باسن‌ها برفراز

کشاله‌ها پایین وُ بالا شدند

حتما پروانه‌هاشان درمیان

بال بال می‌زنند لابد آن‌ لاهایِ لا

قرمز

صورتی

سفید با گل‌های ریزِ بنفش

تور تور تور

تورِ سیاه

تورِ سفید

تورِ صورتی

از همه‌رنگ

طرازهای دالبر وُ تور

بند

بندهای لای لاها.

پروانه‌ها تاریک‌اند تاریک‌اند

چندتایی می‌چرخند گِردِ سرم

آه! پروانه‌ی گوشت‌خوار!

پروانه‌ی گوشت‌خوار!

در این گرگ وُ میش مرا دریاب! دریاب!

مرداد 90

2011-07-30T09:33:00.003+04:30

نکته ای درباره ی میدان نقش جهان
August 04, 2007

2011-07-22T10:40:00.003+04:30

آن‌چه عبدالله انوار درباره‌ی سرگذشت (نه فقط تاریخ)ِ تهران می‌نویسد خیلی خواندنی و ارزش‌مند است. پیش‌تر در «کتاب تهران» می‌نوشت. این آخری مطلبی دارد در دوفصل‌نامه‌ی «پایاب». یکی از خصوصیات بامزه، و البته بسیار باارزشِ نوشته‌های او، سرگذشت توامان شهر و آدم‌هاست. محدوده‌ای را انتخاب می‌کند و سرگذشت هر قطعه زمین یا کوچه و خیابان را نقل می‌کند که این زمین مثلا در نقشه‌ی نجم‌الدوله چه بوده و بعد چه شده و حالا چه‌گونه است و مالک آن کی بوده و آن‌وقت سرگذشت مالک را، مختصر و مفید ذکر می‌کند. در این نوشته‌ی اخیر سرگذشت «ناحیه‌ جنوبی بین چهارراه خیابان سی تیر و چهارراه خیابان حافظ» را می‌نویسد که خود حاوی سرگذشت آدم‌هاست؛ افرادی چون دکتر پرنس، میرزا جوادخان سعدالدوله، حسین‌علی‌خان پسر علاءالدوله (حاجب‌الدوله‌ی عهد ناصری، بعدها ملقب به معین‌الدوله)، معز‌الملک محمدتقی‌خان ناظم میزان، میرزا محمود صاحب‌دیوان و... . پس از شرح حدود محدوده‌ای که می‌خواهد معرفی کند می‌نویسد: «حال که محدوده‌ این چهارضلعی را [...] شناختیم با خواننده طالب شناسایی به‌داخل این چهار ضلعی می‌رویم تا از نزدیک صاحبان منازل و باغ‌های این ناحیه را به حدود صد و سی سال قبل بشناسیم.» و مطلب را با این جمله تمام می‌کند: «این بود سرگذشت آن چهار ضلعی در صد و سی سال قبل.»

2011-07-18T00:06:00.002+04:30

پدیده‌های نوظهور در کنار روستاهای بخش کوهپایه (بالا به پایین: روستای سُهر و روستای میرجعفر): زمین‌های وسیع بازی با کف آسفالت! علاوه‌بر آسیبی که به چشم‌اندازهای هنوز بکرِ این روستاها وارد آورده است، ندیده‌ام کسی در آن‌ها بازی کند. آن‌قدری که من می‌دانم و در این روستاها دیده‌ام، فقط روزهای تعطیل، آن تعداد مرد جوان و میان‌سال گرد هم می‌آیند (زن‌ها که قرار نیست در این زمین‌ها بازی کنند!) که بتوانند بازی‌های گروهی راه بیندازند و این تعداد نیز به‌راحتی در فضاهای عمومیِ روستا به بازی مشغول می‌شوند

2011-07-11T20:46:00.000+04:30

یاداشتی درباره ی حافظ کیارستمی

August 02, 2007

2011-07-06T22:59:00.002+04:30

هرزه خوانی هام را نمی توانم برای کسی بخوانم. افسوس. ازجمله شعری برای استمنا یا شعری که خود استمناست